بخواب كه دنيا به كام ما نيست

بخواب كه نبودن بهتر از بودن است

بخواب دلخواه من

از خودم نااميدم اما به تو اميدوارم كه مرهم دردهايم بوده و هستي اما من ...

آتش ميخواهم كه گناهم را بسوزد، آتش ميخواهم كه جسمم را بسوزد، روحم را بسوزد، آتش ميخواهم كه مرا به تو بازگرداند.

آرزوي بهشتت را دريغ كن كه خنكايش كرختم ميكند. دنبال هر نسيمي رفتم، به لجنزار رسيدنم از اينست... نسيمي كه به لجنزار ميبرد را به خيال باطلي همراه شده ام، ميدانستم مقصدش بيراهه اي است اما لجنزار را...

از اين ميترسم... اگر ادامه دهم...

ادامه دهي با تمام وجودم متلاشي ات ميكنم. ادامه دهي سنگ ميشوم و ذره اي از شيشه هاي برنده ي كثافتت كه با ظاهر فريبنده اش بازيم ميدهد باقي نميگذارم.

ادامه دهي تا سر حد كشتنت ميروم، گر كسي چون تو نباشد چيزي از معناي جهان كم نميشود.

كاش دردم از درد كسي بود. كاش چون تويي مقصر بودي كه به راحتي از بار اينهمه گناه شانه خالي كنم. يك نفر نيست تا با او از تنهاييم گويم، از درد مشترك همچون من هايي كه ظاهر را چون باطن بزرگ كرده اند. از من هايي كه فرشتگي تنها دليل انحرافشان شد.

من هايي كه نميگويند من هيچم، ميگويند شايد كسي از اين هيچ كمكي خواهد...

من هايي كه ساده باورند، آري ابلهي را به نهايت رسانده اند و در نقاب سادگي، حماقتي بزرگ را نهفته اند كه اگر بازگو شود، زمين و زمان لرزه اش ميگيرد.

من هايي كه كسي چون او را به جرم اطاعت فراموش كرده اند. من هايي كه هميشه سر به زير انداخته اند و چون حيواني پشت هر غريب و آشنايي غريب سرخم كرده و رفته اند.

كاش اندوهم را مرزي بود. كاش پشيماني ام را دردي جسماني بود، عميق، كه تا از تو روي گردانم، مغزم تير ميكشيد. كاش دستانم را نيالوده بودم به خون اين ضعيف بي همه چيز پرمدعا... كاش يكباره نيست شدن ، مرا از اين غم رهايي بود.

نميخواهم بيش از اين بازگويم. نميخواهم كسي بخواندم، ميخواهم تنها باشم. اما در تنهاييم كسي را كه اكنون از گفتن اسمش شرم دارم پرورانده باشم. كاش بازگردد به باورم...

معبود من بازگرد...

زماني رسيدم كه خط باريك عشق و نفرتت را گم كرده بودي، دير رسيدم و از تو گذشتم. تو هم گمم كردي، من كه خود گمشده، بودم.

عادت كرده ام علاقه ام را با آب ديده بشويم، تو ناكجاآبادت را برو، من هم از پي گمراهيم راهي مييابم. از چشمان شيطاني ام پلي ميزنم به غرور و از آنجا باز به ابتداي مسيري تكراري، با كسي چون تو، ببين! حلقه ي طلسمم به چه سادگي بسته ميشود...

شادي هاي دروغيني كه دلخوشي ام شده  را در تو مييابم

و باز حسرتي كه پشت هر لحظه ام پنهان است،

غم در صدايم ميجوشد و تو ... و تو اين بار نيز... سكوت.

تعفن هرزگي در غمگيني شادي ام جاريست.

با چشمان باز خوابي بر آب ميبينم...

بي قايق دل به دريا زدن...

باز هم فريب هاي هميشگي... تو مرا فريب بده ... من خودم را!!!

به حرمت از من گفتنت از تو ميگويم تا بگويم هستم، كه بودنت را ميبينم. " حرمت نگه دار دلم... گلم..."

با زبان بريده سخن ميگويم. زباني كه توان گفتنش نيست ورنه ...

توان گفتنش نيست...

پايان

به دنبال تو بوده ام و هستم هنوز...

در عصر تنهايي تو را خواندن كه حادثه اي نيست. شگرفي از توست كه آميخته ي روحم شده اي!

آه...

روح من...

و لبخند كجي كه بر چهره ام مينشيند تنها پاسخ من است. نامش را خوشآمدگويي بگذار!

خوش آمدي... خوش آمدي

:)